زمینه و هدف: پژوهش از عناصر ضروری روند توسعه در هر جامعه‌ای می‌باشد. تأثیرگذاری پژوهش در توسعه به میزان به کارگیری یافته‌‌های پژوهش در عرصه عمل بستگی دارد. بر اساس مطالعات انجام شده، بسیاری از یافته‌‌های تحقیقات پرستاری در عرصه عمل به کار گرفته نمی‌شوند. مطالعه حاضر با هدف تعیین علل عدم به کارگیری یافته‌‌های تحقیقی در جهت ارتقای آموزش در پرستاری انجام شد. روش تحقیق: این مطالعه توصیفی تحلیلی که در سال 1383 انجام شد، با استفاده از پرسشنامه نظرخواهی از اساتید و محققان پرستاری و فرم بازنگری بررسی پایان‌نامه‌‌های پرستاری از نظر کاربردی بودن، مشکلات موجود در تهیه و تدوین و اجرای طرح تحقیقاتی انجام گردید. نمونه‌ها به صورت غیر تصادفی (40 نفر از اساتید پرستاری دانشکده‌‌های پرستاری تهران، ایران، شهید بهشتی و تربیت مدرس و 40 پایان‌نامه کارشناسی ارشد پرستاری بین سالهای 1379 تا1370) انتخاب شدند. داده‌ها با استفاده از شاخصهای آماری توصیفی تحلیل شدند. یافته‌ها: 5/17% از نمونه‌های مورد پژوهش مرد و 5/82% زن بودند؛ میانگین سنی آنان 38/43 سال بود؛ 5/72% مربی و عضو هیأت علمی بودند و از نظر میانگین سابقه کار، 15 سال در آموزش، 5 سال در پژوهش و 7 سال در بالین مشغول به کار بوده‌اند. بیشترین مشکلات در این زمینه شامل عدم تبیین درست یافته‌های پژوهشهای انجام شده پرستاری و عدم ارسال آن به مراجع ذینفع (5/85%)، ضعف تحقیقات گروهی (80%) و کمبود اعتبارات به دلیل هزینه و زمان‌بر بودن تحقیقات کاربردی (80%) بود. نتیجه‌گیری: در این تحقیق، چالش اصلی مشخص نبودن اولویتهای تحقیقاتی و ناآشنایی محققین در انجام و ارائه عملیاتی تحقیقات کاربردی بود؛ تشکیل کمیته سیاستگذاری پژوهشهای کاربردی متشکل از نهاد‌های دولتی و غیردولتی به منظور برنامه‌ریزی و اقدام جهت مشکل اصلی پیشنهاد می‌شود.

واژه‌های کلیدی: پژوهش، کاربرد تحقیقات، حل مسأله

متن کامل [PDF 229 kb]   (6669 دریافت)