logo
دوره 14، شماره 4 - ( جلد 4 1387 )                   جلد 14 شماره 4 صفحات 30-26 | برگشت به فهرست نسخه ها

XML English Abstract Print


Download citation:
BibTeX | RIS | EndNote | Medlars | ProCite | Reference Manager | RefWorks
Send citation to:

Ahmadnia H, Kalantari M, Yarmohammadi A, Nekooee S, Ghanbarizadeh S. An experimental model of hydatidosis in rabbit testis. Intern Med Today 2009; 14 (4) :26-30
URL: http://imtj.gmu.ac.ir/article-1-476-fa.html
احمدنیا حسن، کلانتری محمود رضا، یارمحمدی علی اصغر، نکوئی سیروس، قنبری زاده سعید رضا. نقش سد خونی بیضه در ابتلای کمتر بیضه به بیماری هیداتید . طب داخلی روز. 1387; 14 (4) :26-30

URL: http://imtj.gmu.ac.ir/article-1-476-fa.html


1- ، ahmadniah@mums.ac.ir
چکیده:   (12632 مشاهده)
زمینه و هدف: کیست هیداتید یک بیماری انگلی است که هر قسمتی از بدن را مبتلا می نماید. با این حال بیماری هیداتید دستگاه ادراری تنها در 3-2% موارد دیده می شود که در این میان بیضه ها مکان نادری برای کیست هیداتید هستند که تاکنون تنها سه مورد گزارش شده است. علت ابتلای کمتر بیضه ها توسط کیست هیداتید به خوبی شناخته نشده است. در این تحقیق ما سعی کردیم تا ابتلا بیضه خرگوش به هیداتیدوزیس را بررسی کنیم. روش تحقیق: در این کارآزمایی تجربی، چهارده خرگوش نر سالم که بطور متوسط kg3-5/2 وزن داشتند، بطور تصادفی در دو گروه همگن قرار گرفتند. سپس یک بیضه از هر خرگوش گروه یک با تزریق داخل بیضه ای ml 5/0 از رسوبات مایع کیست هیداتید که حاوی پروتواسکولکس های زنده بود، آلوده شد. همچنینml 5/0 از همین مایع به داخل صفاق هفت خرگوش گروه دو تزریق شد. سپس خرگوشها در شرایط عاری از پاتوژن به مدت 10 هفته نگهداری شدند. یک خرگوش از گروه اول (گروه مطالعه) و سه خرگوش از گروه دوم (گروه شاهد) در طی روز اول و دوم بعد از تزریق مردند. در پایان هفته دهم و پس از انجام سونوگرافی، هر دو بیضه خرگوشهای گروه اول خارج شد و همچنین در گروه دوم بعد از لاپاراتومی، از نقاط مشکوک بیوپسی گرفته شد و این نمونه ها بعد از رنگ آمیزی H&E توسط میکروسکوپ نوری مطالعه شد. یافته ها: در بررسی هیستوپاتولوژیک، شواهد ابتلای بیضه به کیست هیداتید شامل اسکولکسها و لایه ژرمیناتیو و جدار کیتینی کیست در بیضه پنج خرگوش از شش خرگوش گروه اول (3/83%) دیده شد و در گروه دوم شواهد ابتلا در صفاق سه خرگوش از چهار خرگوش دیده شد (75%) و در مقایسه آماری تفاوت آشکاری بین دو گروه از نظر ابتلا به هیداتیدوزیس وجود نداشت (1/0=p). نتیجه گیری: علیرغم این نکته که بیضه ها مکان بسیار نادری برای کیست هیداتید هستند، در مدل آزمایشگاهی ایجادشده شواهد ابتلای بیضه به هیداتیدوزیس دیده شد که می تواند مطرح کننده این مسأله باشد که سد خونی بیضه ای مانع ابتلای بیضه به کیست هیداتید می شود.
متن کامل [PDF 375 kb]   (3552 دریافت)    
نوع مطالعه: پژوهشی | موضوع مقاله: پزشكي داخلی
دریافت: 1388/2/20 | انتشار: 1387/10/26

بازنشر اطلاعات
Creative Commons License این مقاله تحت شرایط Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 International License قابل بازنشر است.